چگونه سلول‌های ایمنی مسیر خود را می‌یابند؟

سلول‌های ایمنی می‌توانند گره‌های لنفاوی را پیدا کنند چرا که این گره‌ها مولکول‌هایی می‌سازند که به منزله تابلویی است که روی آن نوشته شده "این یک گره لنفاوی است". سلول‌های ایمنی حین گشت زنی در بدن با عبور از کنار این تابلو متوجه حضور گره لنفاوی شده و وارد آن می‌شوند.

هنگام عفونت، سلول‌های دندریتیک علاوه بر این که نوع میکروب آلوده کننده را به سلول‌های T اعلام می‌کنند، مولکول‌های پیام رسانی را بر سطح خود قرار می‌دهند که سلول‌های اطراف را از وجود عفونت با خبر می‌کنند. سلول‌های ایمنی در حال گردش در عروق خونی و لنف اطراف با مهاجرت به محل عفونت و برخورد با میکروب به این مولکول‌ها پاسخ می‌دهند. به چنین مولکول‌های پیام رسان موجود در سطح سلول، مولکول‌های چسبندگی می‌گویند که با چسبیدن به سلول‌های ایمنی محل دقیق ورود را به آنها نشان می‌دهند. معروفترین مولکول‌های چسبندگی اینتگرین‌ها بر روی لکوسیت‌ها و لیگاندهای آنها در سطوح دیگر سلولی است. نوع دیگری از مولکول‌های پیام رسان به نام جاذب‌های شیمیایی توسط سلول‌ها ترشح شده که می‌توانند برای جذب سلول‌های ایمنی کمی از محل ترشح فاصله بگیرند. این موضوع دقیقاً شبیه مغازه‌ای است که برای جلب توجه تابلوی (مولکول‌های چسبنده) بزرگی روی در قرار داده و افرادی (جاذب‌های شیمیایی) را جلوی ورودی مغازه گماشته تا شما را به داخل راهنمایی کنند. کموکاین‌ها از جمله شناخته‌شده‌ترین جاذب‌های شیمیایی هستند. افرادی که قادر به تولید مولکول‌های چسبنده نیستند به عفونت پاسخ مناسبی نمی‌دهند؛ چرا که لنفوسیت‌های آنها به سختی وارد گره‌های لنفاوی می‌شوند.


هیچ نظری ارسال نشده است