ایمونوتراپی با اُزُن و زخم پای دیابتی

ایمونوتراپی با ازن یک روش مؤثر برای درمان زخم‌های مزمن است:
- زخم پای دیابتی
- زخم بستر
- زخم های عفونی

• اُزُن چیست؟
يك مولكول گازی طبيعی متشكل از سه اتم اكسيژن كه از اوايل دهه‌ی هفتاد به صورت وسيعی در دنيای پزشكی وارد گرديده است. اثرات ثابت شده‌‌ی اين گاز در گندزدايی و تخريب ميكروب‌ها و تحريک سيستم ايمنی موجب كاربردی شدن اين گاز در پزشکی گرديده است. اين مولكول حيات بخش در غلظت‌های مختلف اثرات متنوعی در درمان بسياری از بيماری‌ها داشته است.

ایمونوتراپی با اُزُن با سه مکانیسم، باعث بهبودی زخم پای دیابتی می‌شود:
- ضد عفونی کردن زخم
- بهبود خون رسانی
- التیام زخم از طریق تقویت سیستم ایمنی

• زخم‌های عفونی 
درمان موضعی زخم‌های عفونی، همانند زخم بستر، زخم‌های پاها و مچ پا، زخم‌های گانگرنه دیابتی، یا پروسه‌های التیامی مختلف توسط اُزُن تراپی انجام می‌گردد.
در مراحل اولیه خواص ضد عفونی کننده اُزُن جهت تمیز شدن ضد عفونی نمودن (از بین بردن باکتری‌ها و قارچ‌ها) زخم به کار می‌رود.
در مرحله بعد، غلظت پایین اُزُن باعث بهبود سریع زخم می‌شود.

درمان زخم پای دیابتی سه اصل اساسی دارد:
- کنترل قند خون
- کنترل عفونت
- بهبود و خون رسانی به زخم
ایمونوتراپی با اُزُن این هر سه اصل را محقق می‌سازد و بنابراین زمینه را برای بسته شدن زخم که هدف اصلی درمان زخم پای دیابتی است فراهم می‌کند.
حین درمان شاید لازم باشد بافت‌های مرده برداشته شوند و آموزش‌های لازم جهت کنترل عوامل تشدید کننده‌ی زخم مانند استفاده از کفش مناسب داده شود.

به منظور ایمونوتراپی با اُزُن از دو روش موضعی و سیستمیک بطور همزمان استفاده می‌شود:
در روش موضعی پای بیمار در کیسه‌های نایلونی مملو از ازن قرار داده می‌شود. این کار در هر جلسه و به مدت حدود 20 دقیقه انجام می‌شود.
این روش بیشتر با ضدعفونی کردن زخم، زمینه را برای ترمیم فراهم می‌کند.
در روش سیستمیک غلظت مشخصی از ازن همراه با اکسیژن مطابق با دُزی که پزشک شما تعیین می‌کند با مقداری خون بیمار مخلوط و در عروق محیطی تزریق می‌شود.
این روش با کنترل قند خون و بهبود خون رسانی به زخم، زمینه را برای ترمیم فراهم می‌کند.

• آیا از طریق ایمونوتراپی با اُزُن می‌توان انواع زخم‌های دیابتی را درمان کرد؟
ایمونوتراپی با اُزُن قادر است انواع زخم‌های دیابتی را درمان کند. نکته مهم آن است که هر چقدر شدت و وسعت زخم بیشتر باشد، عوارض زخم و طول درمان افزایش خواهد داشت و ممکن است منجر به از دست رفتن بخشی از بافت شود. بنابراین بیماران دیابتی لازم است هر روز پاهای خود را معاینه کنند و به محض مشاهده هرگونه قرمزی پوست، تاول،‌ ورم و زخم بخصوص در کف پا، به پزشک مراجعه نمایند.
این موضوع بخصوص در بیمارانی که اختلال حسی دارند بسیار بیشتر اهمیت دارد.

------------------------------


هیچ نظری ارسال نشده است